• Laurens, Jetze en Frans terug op Terschelling

    dinsdag 1 juni 2010
    Gerrit van Goor

    Maandagmiddag kwamen Jetze de Beer, Laurens Conijn en Frans Tersmette terug op Terschelling van een 3 ½ week durend klimavontuur op de flanken van de Mount McKinley in Alaska. Nadat Jetze op weg van 14 kamp naar 17 kamp besloot te stoppen, moesten ook Laurens en Frans hun toppoging op donderdag 27 mei staken op circa 5.700 meter, een goede 400 meter onder de top. Zij waren op dat moment al een stuk voorbij de zogenaamde Denali pas. Deze pas is een passage waarbij je van de ene zijde van de berg naar de andere gaat. Als je geluk hebt betekend dit dat voorbij de pas de wind, tegenstander nummer 1 met stip, minder is of soms geheel weg valt. De wind is niet bepaald de beste metgezel en zorgt voor een windsheelfactor, waardoor de gevoelstemperatuur soms dramatisch veranderd. Twintig graden vorst gaat dan bijvoorbeeld in een klap over naar 35 graden vorst.


    Na vorige week maandag in 17 kamp aangekomen te zijn, besloot gids Mark Postle, meer dan ervaren met tien geslaagde en vier niet geslaagde Mc Kinley beklimmingen, dat dinsdag een rustdag zou zijn om te herstellen van de zware tocht naar 17. Een te verdedigen beslissing die in het gebruikelijke beklimmingpatroon thuis hoort. Dinsdag betekende voor andere klimmers, die al in 17 verbleven, een goede dag voor een toppoging. Dat bleek later in de nacht toen veel klimmers voldaan en uiterst vermoeid terug van de summit, de top van de Mount McKinley. De verwachtingen voor de woensdag en donderdag waren zowel van chef basiscamp Terschelling Gerrit van Goor, die onvermoeibaar uiterst bruikbare info bleef mailen over de satelliettelefoon, als via de meteo in Fairbanks, Alakska goed. Er kwam een 'weather window' aan. Alle reden om te wachten. Dat het weer in de bergketen Alaska Range onvoorspelbaar is en in het bijzonder op deze berg, bleek woensdag. Een blik op de 300 meter hoger gelegen Denali pas liet opstuivende sneeuw zien, een teken voor (te) harde wind. Geen nood, de donderdag zat er nog aan te komen en ook daarvoor waren de verwachtingen goed. Wel nam de druk toe. Het zou de enige mogelijkheid zijn voor Laurens en Frans de top te halen. Het was nu of nooit. Gids Postle besloot dat vertrokken zou worden over de steile flank naar Denali Pas met gletsjerbril. Dit geeft meer lucht dan wanneer je met sneeuwbril en neopreen gezichtsmasker vertrekt. Echter de kans op gelaatsbeschadiging is hoger. Voorbij Denali Pas zou dan tijdens een korte rustperiode de situatie opnieuw worden bekeken. De tocht naar de pas was zwaar, maar dat hoort er nu eenmaal bij, de route wordt de 'autobahn' genoemd en is stijl en gevaarlijk, één misstap kan een val van 300 meter betekenen. De wind kwam tijdens dit eerste stuk van alle kanten, maar naarmate de Denali pas dichterbij kwam, in het gelaat van de klimmers. Na Denali Pas doorgegaan te zijn, bleek helaas dat de wind niet afnam maar eerder sterker was op het 'vals plat' dat volgde. Tijdens de rust kon Frans moeilijk praten, reden voor Postle om hem te checken. Hij nam direct 'frostbite' waar in de onbeschermde gelaatsdelen aan beide zijden van het gezicht en nam binnen tien seconden de beslissing dat afdalen naar 17 kamp de enige te verdedigen beslissing was. Een drama, zowel voor Frans, maar in het bijzonder ook voor Laurens die goed was tot op dat moment. Postle gaf aan dat Frans alleen te laten dalen niet toegestaan is in Denali National Park. Dit betekende ook voor Laurens het einde van zijn mc Kinley beklimming, eerder waren de andere twee begeleidende gidsen om uiteenlopende redenen afgehaakt. Er zat niet anders op dan met zijn drieën over de 'autobahn' af te dalen naar 17 kamp. Tijdens die afdaling verloor Frans de controle over zijn benen en gleed van de route. Gelukkig was hij aangelijnd. Een snelle reactie van Postle, Laurens en Frans zelf voorkwam erger. Aangelijnd betekend dat iedereen die aan het touw zit wat te verliezen heeft. Na een kleine klauterpartij kon Frans uiteindelijk weer op de route komen en werd verder gedaald, waarbij het Postle al snel duidelijk werd dat Frans ook hoogteziekte had, in het hoofd. Terug in 17 kamp speelden zich emotionele toestanden af; de teleurstelling, de lichamelijk ongemakken, maar ook de wetenschap dat vanwege de hoogteziekte gedaald moest worden naar 14 kamp over de gevaarlijke Ridge. De Ridge is de route over een echte bergkam.  Er zitten passages in waar men echt op een randje van 20 centimeter loopt, met respectievelijk 1000 meter links en 1100 meter rechts alleen maar diepte. Geen goed moment om te struikelen of slechte benen te hebben. Echter hoogteziekte, en zeker in het stadium waarin Frans verkeerde, eiste in dit geval maar een ding: zo snel mogelijk opbreken en met alles wat je hebt dalen, hetgeen een tocht met een 35 kilo zware rugzak betekende. Postle diepte vanuit zijn medische tasje voor Frans wat steroïden op. Na enige discussie werd besloten deze in te nemen omdat dit lichaam en geest wat zekerder zou maken voor 4 uur, genoeg voor de tocht over de Ridge. De afdaling verliep door fysieke ongemakken moeizaam en was niet zonder risico, maar uiteindelijk na ruim 4 uur dalen vanuit 17 kamp werd 14 kamp bereikt. De teleurstelling en de kater bleven, het goede gevoel de gevaarlijke passages heelhuids doorgekomen te zijn, vergoeden echter ook wel weer wat. Wat volgde was bellen en uitleggen, een emotioneel verhaal. Gerrit, de steun en toeverlaat op Terschelling, dat was een moeilijke. Laurens had hem bij terugkeer in 17 al kort bijgepraat maar toch. Al jaren is Gerrit vraagbaak, steun en van zeer grote waarde op ondersteunend vlak voor dit soort expedities, dus niet in de laatste plaats voor hem hadden Laurens , Frans en Jetze de top graag gehaald. Het mocht echter niet zo zijn. Zaterdag zou in etappes gedaald worden. Al snel bleek dat op de lager gelegen gletsjers de sneeuwcondities dramatisch waren verslechterd. Postle achtte om die reden een verblijf aan de voet van Ski Hill niet verantwoord en besloot door te gaan met zijn team, waar inmiddels een liftster aan toegevoegd was voor deze tocht. De dove Patti, een Amerikaanse vrouw, probeerde al 4 dagen een team te vinden waarbij zij aan het touw mee mocht dalen. Postle voegde haar toe en met zijn vieren werd ook het laatste lange stuk over de Kahiltna Gletsjer afgelegd. Het was een tocht door enerzijds Bas Snow en anderzijds over de meer dan duizen, al dan niet verscholen, gletsjerspleten. Meerdere malen zakte een van de klimmers tot aan zijn of haar middel door de sneeuwlaag, zich angstig afvragend of het nu slechts sneeuw was of een spleet. Ruim na middernacht werd Kahiltna basiskamp bereikt. Het team zette zich op de vlieglijst om zo snel mogelijk uitgevlogen te worden naar Talkeetna. Principe is wie eerst komt, eerst vliegt, wordt gehanteerd en is dus niet onbelangrijk op een plek waar de vliegtuigjes die expedities in- of uitvliegen, soms zelfs bij het aanvliegen naar de strip in verband met wisselende weersomstandigheden worden weggestuurd. Wachten is dan het enige alternatief. Gelukkig kon het klimteam in het tweede vliegtuig, een Beaver van meer dan 50 jaar oud, worden uitgevlogen en landde na een 45 minuten durende vlucht over de Wetlands in Talkeetna, waar zij verenigd werden met Jetze. Wat volgde was een uiterst serieuze debriefing bij de gidsenorganisatie AMS, een douche, zoeken naar een slaapplaats, regelen vervoer naar Anchorage vanuit de “rimboe” en omboeken terugvlucht naar Nederland. Dit alles verliep door de hulp van AMS super, iedereen was erg behulpzaam en flexibel, tot KLM/Delta Air. De luchtvaartmaatschappij bleek uit eigen beweging de tickets omgeboekt te hebben van KLM naar Delta. Een medewerker had hierbij een 'vinkje' vergeten aan te kruizen waardoor het ticket niet meer flexibel was. Enig alternatief, een nieuw enkeltje voor 3.400 dollar per persoon. Niet echt een alternatief dus. Na respectievelijk 7 maal een Delta meneer/mevrouw het verhaal te hebben uitgelegd, en 5 maal een KLM medewerkster werd ’s nachts om 3 uur vertrokken vanuit Talkeetna met shuttle busje naar luchthaven. Kortom het was geregeld.  Op de luchthaven wachtte echter 2 uur voor vertrek een onaangename verrassing, er was in communicatie tussen KLM en Delta iets misgegaan , de drie klimmers konden niet mee, of opnieuw 3.400 dollar betalen voor een nieuw ticket. Weer bellen met Nederland en respectievelijk medewerkster nummer 6 , 7 en 8 van onze nationale trots aan de lijn om toch te proberen de vlucht te kunnen nemen zoals in eerste instantie was geboek. Tenslotte was in dit geval het vinkje een KLM foutje, wat ook door hen werd bevestigd, maar ja, supervisor niet aanwezig, dus ja, meneer…Een lang verhaal, met als resultaat dat er toch gevolgen kon worden. De klimmers berichtten het thuisfront dat in verband met tijdzones zij dus dinsdagochtend in Nederland zouden arriveren. In het vliegtuig naar Minneapolis, kort voor de landing, werd het telraam nog eens te voorschijn gehaald en ontdekte Frans dat tellen onder stressomstandigheden niet makkelijk is, de aankomst was een dag eerder, dus op maandagochtend. Een telefoontje naar de vrouwen in Minneapolis, let wel, was op Terschelling zondagavond 23:30 uur, met de mededeling dat we maandagochtend op Schiphol, kwamen, zorgde nu niet direct voor een hoera gevoel. Het thuisfront moest voor de eerstvolgende boot een hoop regelen, en dat was volgens hen op zo’n korte termijn niet mogelijk. Alle begrip aan klimmerskant, een trein en een bus rijdt altijd, dus op Terschelling terugkeren kwam wel goed.

    Na aankomst op Schiphol was de verbazing dan ook groot toen op weg naar het station, Jetze, Frans en Laurens werden bestormd door familie, die toch een mogelijkheid hadden gevonden de klimmers op te halen. Hartverwarmend. Omstreeks 17:00 uur kwamen zij vervolgens op Terschelling aan waar een weerzien volgde met de vierde rots in de branding van het expeditieteam: Gerrit van Goor.

    En nu? De vermoeide lichamen kunnen wel een klein beetje rust gebruiken en dan alles maar eens op een rij zetten. Afsluiten met een groep geweldige sponsoren -zonder wie het team dit soort expedities niet kan maken- in september, film samenstellen en druk aan de gang met dat ander doel van deze tocht: de realisatie van het Wachthuisbankje in de Stilen, waarbij een plek gerealiseerd moet worden om bewoners weer op een Wachthuisbankje de aankomst en vertrek van de boten te kunnen laten meemaken. Dit door uiteraard een bankje maar ook een scherm, webcam en verbinding. En dan? Wie weet, net als eerder: zeg nooit nooit!


    Frans, Laurens en Jetze terug op Terschelling


    De namen van de klimgroep achterop het t-shirt


    Start van de front carry van 14 K naar 17 K. Carry zal worden uitgevoerd naar 16.200 feet.


    Even bijkomen


    Dit zijn smalle randjes, waar de klimmer over heen moeten lopen.


    De Terschellinger vlag in 14 kamp.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

  • Laurens, Frans en Jetze op weg naar Terschelling

    maandag 31 mei 2010
    Gerrit van Goor


    Zondagavond (ned.tijd) zijn Frans Tersmette, Laurens Conijn en Jetze de Beer in het vliegtuig gestapt richting Nederland na hun klimavontuur in Alaska. Maandagochtend om 11.00 uur landden zij op Schiphol en keren om 15.00 uur met de boot terug naar Terschelling na een avontuur, dat niet helemaal heeft gebracht, wat zij ervan gehoopt hadden.


  • Frans en Laurens terug in Talkeetna

    zondag 30 mei 2010
    Gerrit van Goor

    Frans en Laurens zijn terug in Talkeetna en hebben zich bij Jetze gevoegd. Frans en Laurens vertrokken om 16 uur vanuit 14K met het doel onderaan Ski Hill te overnachten. De sneeuwcondities op de gletsjer waren zo slecht in combinatie met de bewolking, dat gids Mark Postle het niet aandurfde te wachten. Zonder te rusten hebben ze zich direct laten afzakken naar het basiscamp bij de vliegstrip, voor wat de vliegstrip waard is. Voordeel was wel dat ze zaterdagochtend direct uitgevlogen zijn vanaf het camp naar Talkeetna.


    De tocht over de gletsjer was een belevenis, beduidend anders dan op de heenweg. Op sommige stukken wist je soms niet of het sneeuw of een gletsjerspleet was. Het is gelukkig allemaal goed gegaan. Zowel Laurens als Frans zijn super teleurgesteld over het resultaat. Op een paar honderd meter van de top de strijd moeten staken doet pijn, maar het was een verstandige beslissing van de gids.

    Frans was blij dat niet hij maar de gids deze beslissing moest nemen. Nu ze terug zijn in Talkeetna moet er veel geregeld worden. Ze proberen de vlucht om te boeken om zo snel mogelijk naar Nederland te komen. Ze gaan met de shuttle van Talkeetna naar Anchorange en dan eerst douchen en slapen.

    De satelliettelefoon moet ook nog worden ingeleverd, maar vanwege Memorial Day krijgen ze niemand te pakken.

     

     

     

  • Frans en Laurens veilig in 14K en dalen na een rustpauze verder af

    vrijdag 28 mei 2010
    Gerrit van Goor

    Vrijdagavond 23.00 uur (ned. tijd) meldde Frans Tersmette zich via de satelliettelefoon. Samen met Laurens en gids Mark zijn ze na pittige afdaling aangekomen in Camp 3 (14K). Frans had zoveel last van hoogteziekte dat gids Mark het raadzaam vond zo snel mogelijk naar beneden te gaan. En die afdaling viel niet mee. Frans, met wiebelende benen, Laurens en Mark moesten van 17K naar 14K op sommige stukken over een randje met een maximale breedte van 30 cm en aan weerzijden was het heel erg diep. Frans heeft zoals gisteren gememoreerd ook last van frostbite in zijn gezicht. De planning is dat ze een paar uren rusten in Camp 3 en dan naar Ski Hill gaan. Opnieuw zal daar een paar uur worden gewacht om er zeker van te zijn dat de bruggen over de gletsjerspleten voldoende bevroren zijn. Met zijn drieën kunnen ze maar één touwploeg formeren en gids Mark wil geen enkel risico lopen. Er wordt dus gedaald in de nachtelijke uren. Ze hopen dan zo snel mogelijk in het basiscamp aan te komen. Dan rest nog de vlucht naar Talkeetna en wacht een heerlijke warme douche. Laurens, die zich nog steeds goed voelt, heeft even overwogen om bij een andere ploeg aan te sluiten om alsnog een toppoging te doen, maar zag hier uiteindelijk vanaf. Vermoedelijk was hij dan niet op tijd terug geweest op Terschelling voordat Oerol en dus de drukte op de camping begint.


     

  • Frans en Laurens staken toppoging

    donderdag 27 mei 2010
    Gerrit van Goor

    Het leek allemaal zo mooi. Het weer was goed, Frans en Laurens waren vol goede moed toen ze donderdag- ochtend om ongeveer 9 uur lokale tijd begonnen aan hun laatste klim naar de top van de Mount McKinley op 6.194 meter hoogte. Na ruim vier uur klimmen zaten ze op ongeveer 5.700 meter hoogte en moesten ze de strijd staken. Gids Mark Postle vond het niet langer verantwoord om door te gaan. Reden hiervoor was dat Frans last had van 'frostbite' en ook de hoogteziekte zich niet onberoerd liet, aldus een teleur- gestelde Laurens Conijn. "We hebben gedaan wat we konden, maar de missie is mislukt. Het weer was goed en het had een mooie dag kunnen worden", voegde hij eraan toe. We gaan terug naar High Camp op 17K om aan te sterken en dan gaan we morgen terug naar Camp 3 om vervolgens zo snel mogelijk naar beneden te gaan. Op het moment van bellen ging het al weer redelijk goed met Frans, maar frostbite moet je zeker niet onderschatten. Laurens had nog wel door kunnen gaan, maar zo werkt het niet. Frostbite is een naam voor een vorm van bevriezing waarbij uitstekende lichaamsdelen zoals neus, oren, vingers en tenen beschadigd raken door de vorst. Het zijn lichaamsdelen die weinig spieren hebben en zich op ruime afstand van het hart bevinden, waardoor er minder bloed stroomt. De belangrijkste oorzaak is uiteraard vorst, waarbij wind en hoogte versterkende factoren zijn. Op grote hoogte maakt het lichaam extra rode bloedlichaampjes aan, als reactie op de kleinere hoeveelheid zuurstof in de lucht. Hierdoor wordt het bloed stroperiger en stroomt het minder makkelijk door de bloedvaten. In combinatie met de vernauwing van de bloedvaten door de lage temperaturen kan dit snel leiden tot frostbite.

  • Frans en Laurens op weg naar de top

    donderdag 27 mei 2010
    Gerrit van Goor

    Donderdagavond om 18 uur (ned.tijd) kwam het mooie bericht vanuit High Camp (17K) dat Frans Tersmette, Laurens Conijn en gids Mark Postle over een uurtje op weg gaan naar de top van de Mount McKinley op 6.194 meter hoogte. Het weer is ter plaatse iets verbeterd en goed genoeg voor een toppoging. De tijd begint te dringen, het voedsel raakt op, de accu van de satelliettelefoon is bijna leeg en het is ook geen pretje om nog langer in High Camp te blijven, aldus Frans. Zowel Frans als Laurens zijn er klaar voor en zullen er alles aan doen om de redactie komende nacht uit bed te bellen met de mededeling "We zijn er". Kortom, de spanning stijgt.


     

  • Weer te slecht om woensdag toppoging te doen

    woensdag 26 mei 2010
    Gerrit van Goor

    Woensdagavond om 19.15 uur (Ned. Tijd) liet Frans Tersmette weten dat van de gunstige weersvoorspelling niet veel meer over is. Afgelopen nacht is het harder gaan waaien en ook gaan sneeuwen. "Het zit er waarschijnlijk niet in dat we vandaag de klim naar de top kunnen maken", aldus Frans. Het was nog geen definitief 'nee', maar de kans is groot dat we wachten. Gids Mark Postle is degene die over een paar uur de beslissing neemt of ze wel of niet gaan. Voorlopig duiken Frans, Laurens en Mark hun tent weer in. "Het is geen pretje om daar nog een hele dag met zijn tweeën in te liggen, maar we hebben geen keus." De gids die dinsdag weer bij hun zou komen, is niet in Camp 4 aangekomen. Hij is wel vertrokken uit Camp 3 en heeft onder andere spullen van Jetze op 16K opgepikt, maar vervolgens weer afgedaald naar Camp 3. Dit impliceert dat Frans, Laurens en gids Mark nog over zijn van de oorspronkelijke groep. Volgens Mark is de verwachting dat in ieder geval de temperatuur omhoog gaat. Woensdagavond de afspraak gemaakt met Frans dat als ze niet gaan, hij niet belt en als ze alsnog besluiten de klim naar de top te maken, hij dat de redactie van de Kabelkrant, tevens basiscamp op Terschelling, laat weten. "Reken er maar op dat we niet meer bellen, klonk het weinig hoopvol."


    De kansen zijn nog niet verkeken, alleen een extra rustdag is vervelend. En gids Mark heeft wel verteld dat als er geklommen wordt naar de top het "now or never" is, dus een tweede mogelijkheid lijkt er dan niet meer in te zitten.

  • Laurens en Frans in High Camp op 17K hoogte

    dinsdag 25 mei 2010
    Gerrit van Goor

    "Goede morgen" klonk het dinsdagavond om 19 uur (ned. tijd) aan de andere kant van de lijn. "Met Frans. Wij zitten in High Camp (17k)." Op dat moment is het lokaal 9 uur. Na een helse tocht die maandag om 11 uur lokale tijd begon zijn Frans en Laurens met hoofdgids Mark Postle om 18.30 uur aangekomen op High Camp. De tweede gids was ziek en zal proberen dinsdag naar High Camp te komen. Het was een loodzware klim met hele gevaarlijke stukken. Zowel Laurens als Frans waren het erover eens dat het niet hun beste dag was. Dat is ook niet zo belangrijk meer, ze zijn in High Camp en dat is één camp onder de top van de Mount McKinley. We hebben last van hoofdpijn, droge strot etc., maar dat hoort erbij. Het vroor dinsdagochtend twintig graden en de zon scheen. Als de zon verdwijnt kan het zo maar twintig graden kouder worden.


    Dinsdag is zoals al eerder aangegeven een rustdag en woensdag, als het weer het toelaat, gaan ze een toppoging doen. Zowel Frans als Laurens zijn strijdbaar en ze zijn er klaar voor. De dag naar de top wordt heel zwaar. Ga er maar vanuit dat die hele dag ongeveer 14 uur in beslag gaat nemen met klimmen en dalen. Ze kunnen wel wat morele steun gebruiken en die kunt u geven door een sms bericht te sturen. Met Frans en Laurens de afspraak gemaakt dat ze in ieder geval bellen als ze daadwerkelijk een toppoging gaan doen en uiteraard als ze boven zijn, mogen ze chef basiskamp op Terschelling, met veel plezier zijn bed uit bellen.


    De weersvooruitzichten op de top van de berg zijn goed. De komende dagen neemt de wind zelfs iets in kracht af en dat is wat ze nodig hebben.

  • Extra rustdag voor Frans en Laurens

    zondag 23 mei 2010
    Gerrit van Goor

    Zondagavond (ned.tijd) vertelde Frans vanuit Camp 3 op 14K, dat ze vanwege de slechte weersvooruitzichten nog een extra rustdag hebben. Op weg naar Camp 4 op 17K moeten ze over een "grand passage", een spleet waarbij je geen slecht weer kunt gebruiken. Je moet er niet aan denken als het mis gaat, aldus Frans. Hij vertelde dat Jetze inmiddels beneden is en teruggevlogen is naar Talkeetna. Zowel Laurens als Frans missen Jetze. Ze hadden hem er nog graag bij gehad. Gids Mark Postle heeft contact gehad met Fairbanks Weatherforecast en verwacht dat ze maandag (maandagavond ned. tijd) de tocht naar Camp 4 op 17K kunnen maken. Als dat gaat lukken, zullen ze onderweg de spullen meenemen die al vooruit zijn gebracht, zodat ze vanuit Camp 4 geen 'back carry' hoeven te maken. Als ze Camp 4 bereiken, zal dinsdag een rustdag worden. Volgens gids Mark Postle zingt het rond dat het woensdag en donderdag mooie dagen gaan worden. Nu maar hopen dat het ook werkelijk zo gaat worden. Dan moet woensdag of donderdag de grote dag worden voor een toppoging. Voor wat betreft de hoogteziekte, Laurens heeft nergens last van en Frans neemt 's avonds medicijnen op advies van gids Mark. Deze medicijnen zorgen voor een betere ademhaling tijdens de nacht. Overdag levert dat weer een klein probleem op, aldus Frans. "Dan is de ademhaling zo rustig, dat ik na 30 meter al buiten adem ben." Voeding is geen probleem. Iedereen die van de berg af komt en nog voeding over heeft, wil dat maar al te graag kwijt. Anders moeten ze dit meenemen naar beneden. "Het wachten stimuleert niet. We hebben wel tijd over, maar er moet wel wat gebeuren. Met de gunstige weersvooruitzichten beginnen we nu wel super enthousiast te worden en we hopen inderdaad maandag naar Camp 4 te kunnen gaan", aldus Frans.

     

    Op bovenstaande foto ziet u de klimmers toen ze nog compleet waren in Camp 3. (foto: AMS)

  • Jetze de Beer en beide Amerikanen staken klimpoging

    zaterdag 22 mei 2010
    Gerrit van Goor

    Het ging allemaal zo prachtig met Frans, Jetze en Laurens op de flanken van de Mount McKinley in Alaska. Voor op het schema en al een heel eind op weg naar de top. Vrijdagavond (ned. tijd) meldde een teleurgestelde Frans dat de groep een front carry had gemaakt tot op 200 meter onder Camp 4 op 17.000 feet. In eerste instantie meldde Frans dat hun Amerikaanse medeklimmers Matt & Tery de strijd hadden moeten staken. Tery voelde zich niet goed tijdens de toch naar boven en wilde naar beneden. Matty besloot haar te volgen. Tijdens de front carry werd geklommen op gevaarlijke randen en Jetze voelde zich daar niet goed bij. Hij vond het te gevaarlijk en na het 'minnen en plussen' besloot Jetze te stoppen. Hij vond het goed zo en uiteraard teleurgesteld maar met volledig begrip moesten Frans en Laurens toezien dat hun klimmaatje samen met Matt & Tery en een gids in gezelschap van een andere groep naar beneden ging. Een domper van jewelste. In één keer in de klimgroep meer dan gehalveerd. Laurens en Frans voelen zich goed en gaan samen met de twee gidsen alsnog proberen de top te halen. Ze zijn daarvoor op dit moment afhankelijk van het weer. Het moet een aantal dagen goed weer zijn, anders heeft het geen zin om naar 17K te gaan om vervolgens een toppoging te doen. Het voedsel wordt ook schaarser.

Inhoud syndiceren

Doel

Het bereiken van de top van Mount Mc Kinley, door haar ligging veelal aangemerkt als koudste berg op aarde.
Dit middel gebruiken om geld bij elkaar te krijgen voor een wachthuisbankje in zorgcentrum De Stilen te Terschelling. Het “wachthuisbankje “  bevindt zich nabij de veerhaven, Een bankje zonder opsmuk tegen de gevel van het Wakend Oog te West-Terschelling. Plaats van samenkomst voor veel oudere eilanders, ook plaats waar wel en wee vaak gedeeld wordt.